Februari 2014

Verslag van de reis naar Tarasiki en Minsk van februari 2014

 

Op maandag 10 februari in Minsk aangekomen. Op dinsdag zijn Loedmilla Isajeva (tolk Nederlands en Engels) en ik door Sasja Furs naar het dom internat te Tarasiki gebracht. Het was een beetje guur, maar beslist geen winterweer naar Wit-Russische begrippen.

Er waren weinig mensen buiten. Die er waren kwamen meteen op ons toegelopen: er gebeurde iets. Bij de meesten een blik van herkenning en herinnering, ook al waren ze onze namen vergeten.

Viktor Ivanovitsj, de directeur, is ziek en de tweede man Vasilj Vasiljevitsj heeft tijdelijk de leiding overgenomen.

Vasilj had de lijst met spullen die zij het dringendst nodig hadden klaar, en alles op volgorde. De lijst begon met een strijkmachine van 11.000 euro. Dat ging niet lukken. Maar er was meer voor lagere prijzen. Een aantal dingen werden er gaandeweg afgestreept totdat er genoeg overbleef om gekocht te worden en wij het nog konden betalen.
Vasilj is de man van de gebouwen en inventaris, maar op zijn lijst staan ook dingen die rechtstreeks voor de bewoners zijn.

Bij Vasilj de vragen gesteld uit onze laatste vergadering:
1. de naaimachine is druk in gebruik. De medewerkster die hem bedient is nog dezelfde als in 2012. Ze blijkt de machine goed te kennen, want ze maakt gordijnen, lakens, slopen, enz.
2. de medische apparatuur die we een paar jaar geleden gekocht hebben is in gebruik. We kijken in de behandelruimte en ze staan er in elk geval.
3. er zijn voldoende matrassen. Voor bewoners met ernstige incontinentieproblemen – waar de pampers het weleens af laten weten – hebben ze dunne bovenmatrassen. Binnenkort komt een Wit-Russische organisatie er 20 afleveren. Op de kamers die we later bekijken ziet het er met de matrassen inderdaad goed uit.
4. er zijn 5 anti-doorligmatrassen in gebruik. Niet steeds voor dezelfde bewoners. Ze worden ingezet als wonden zich dreigen te ontwikkelen.

Na de lunch zijn we meteen op pad gegaan. Deze eerste dag hebben we vooral veel pampers, doekjes, scheergerei, e.d. gekocht. De tweede dag was het vooral veel spul om een kamer op te knappen waar de vloer doorgezakt  was, een raam, een deur (voor de fysioruimte van Sasja), e.d. De opsomming is te zien in de schenkingsbrief en de financiële verantwoording.
De avond dat we op Tarasiki bleven hebben we voor een deel besteed in het gezelschap van Natasja Joerovskaja. Zij en haar kamergenoten Natasja en Anna lopen er graag netjes bij en daarvoor hadden ze wat kleding nodig.
Het bleek meteen dat de extra pampers en natte doekjes die we gekocht hadden voor de Natasja’s en Anna waren: de 4e bewoner op hun kamer is een ernstig zieke oude vrouw en zij zorgen voor haar: wassen haar, verschonen haar, geven haar te eten. Bij zo’n inzet mogen ze gerust iets extra’s, dus de sportpakken hebben we later in Minsk gekocht.
Ook twee thermoskannen en een mixer waar Natasja op het eind van de tweede dag om vroeg. Die mixer hebben ze nodig om het eten voor hun zieke kamergenote, die nauwelijks nog kan slikken, fijn te malen. De mixer van de keuken – die wij een paar jaar geleden gekocht hebben – heeft het begeven.

Bij toeval hoorden we dat de hoofdverpleegkundige Larisa en de psychiater Nadjezjda niet meer in Tarasiki werken. We hebben van niemand een duidelijke verklaring van hun vertrek kunnen krijgen.

De rest van de week terug in Minsk heb ik besteed aan het controleren van mijn administratie, met Vladimir Furs verdere inkopen doen, de lijst met gekochte spullen opstellen en de vertaling ervan in het Russisch.
Na een vrij weekend, met o.a. bezoek aan onze tolk Loedmilla thuis in een dorp buiten Minsk wachten ’s maandags Lisette van Driest en Wim de Jonge (beiden van Stichting Zorg zonder Grenzen van Lunetzorg) en hun tolk Tamara Streltsjenja in hotel Spoetnik op mij. We maken een afspraak bij het Comité voor Arbeid en Sociale Zorg. Stichting ZZG heeft in november 2012 gezorgd voor de inrichting van een snoezelruimte in Tarasiki en de instructie voor het gebruik ervan. Zij willen nu een twee-jarenplan, voor Tarasiki en de internaten 2 en 3 in Minsk bespreken.

Het gesprek verloopt vlot. Tamara heeft zich heel snel in het onderwerp ingewerkt en geeft naast de vertaling ook steeds wat verklarende toelichting voor de voorzitter van het Comité, Aleg Aleksejevitsj. De afwezigheid van de psychiater en hoofdverpleegkundige noemt hij te wijten aan personele moeilijkheden. Hij zegt dat er op korte termijn een nieuwe psychiater komt. Dat is vooral voor het project van ZZG belangrijk. Onze eigen stichting kan het werk van aankopen doen desnoods zonder richtinggevende psychiater, maar met een training van ZZG ligt dat even anders. Alek beaamt dat en belooft nogmaals dat er snel een psychiater komt. Naar zijn zeggen is het vertrek van Nadjezjda zelfs nog niet definitief.

Op dinsdagochtend neemt Vladimir ons alle drie mee naar Tarasiki. We beginnen met een bezoekje aan de snoezelruimte. Er zitten een aantal bewoners te genieten, in het bijzijn van een verpleegster. Het ziet er allemaal goed uit. We horen later dat de dozen met snoezelspullen voor bedlegerigen ook voortdurend gebruikt worden.
We bekijken het hele eerste damesgebouw (Korpoes 1). De isoleercel is in gebruik, voor 1 persoon, die zich verder niet laat zien. De schilderingen in het eetzaaltje zitten er nog op de muur. Het TV-scherm waar we vorige week de muurbevestiging voor gekocht hebben hangt al. Een tiental dames zit te kijken. Het ruikt er niet helemaal fris. Op één kamer is de lucht behoorlijk domp. Verder ziet het er ‘vertrouwd’ uit.
We bekijken bij de fysio-ruimte Sasja Sakovitsj z’n nieuwe deur. Die zit er al in. Alleen moeten de deurposten nog wat afgewerkt worden. Ze kunnen dat zelf, maar hebben wat materiaal nodig. Vasilj zegt dat er een afdakje boven de deur zal komen en een opritje voor rolstoelers.
Sasja geeft me een aantal schetsen voor een embleem op de sportshirts. Ze moeten nog wel verfijnd worden. Ik vraag aan een paar bewoners welke zij het mooiste vinden. Op één na zijn ze het allemaal eens in hun keuze. Die moet het dus worden. Er schijnen in Nederland mogelijkheden te zijn om machinaal logo’s te borduren tegen een redelijke prijs. Voor Tarasiki zou het een opkikker zijn, want in mei organiseren zij het internationale voetbaltoernooi en als gastheer wil je goed voor de dag komen, ook wat betreft je tenue.
Daarna maken we de schenkingsbrieven in orde.

Vasilj is een praktisch man, maar om ideeën voor een 2-jarenplan op te borrelen heb je toch echt Nadjezjda of Larisa nodig. Dat is logisch. Met hun vertrek is er een ongelooflijke hoeveelheid deskundigheid voor het dom internat verloren gegaan.