Juni 2010

Een belangrijke opmerking vooraf. Het bleek dit keer nog veel sterker dan de vorige keer dat het erg jammer is als je zo’n bezoek in je eentje aflegt. Je wordt dan zo in beslag genomen door de dingen die gebeuren moeten – in mijn geval overleg en voor aankopen doen – dat je niet aan dat andere, minstens zo belangrijke punt toekomt: rondkijken en praten met de bewoners om dat contact te onderhouden en zelf een beetje te zien hoe het werkelijk draait. Als je met z’n tweetjes bent, kun je de rollen wat verdelen of afwisselen.

Op vrijdag, 11 juni naar Tarasiki.
Margarita gaat mee als tolk. We worden op de kamer van Tatiana Osinina door haarzelf ontvangen. Zjenja en Nadjezjda komen daar ook. Er worden verzoeken gedaan om spullen aan te schaffen, o.a. ondergoed. Dat zullen we later doen, want er is nu geen tijd om naar Zjodina te gaan. Deze dag is allereerst bedoeld om de zaak te verkennen en daarna om de rest van de tijd te plannen.Er is een vrouw op Tarasiki komen wonen die als naaister is aangesteld. Ze heet Tatiana en kan lang niet alles maken met de oude machine waar ze het nu mee moet doen. Ze zou er eentje met overlock moeten hebben. Ze wil nieuwe bedspreien maken, maar ook kleding van de bewoners herstellen.

Er is nu één droogtrommel die het doet. Door alle overuren vertoont deze trommel af en toe kuren. Een nieuwe kost zo’n 1200 euro. Dat zal najaar worden, lijkt me. Wel een mooi en geschikt doel om gericht geld voor in te zamelen….

Nadjezjda heeft twee adressen waar we de twee fysioapparaten namens Stichting Bisschop Bekkers aan kunnen schaffen. Ze heeft met beide al kontakt gehad.

Ze heeft twee bewoners ontdekt die schoenen kunnen repareren. Dat is nu net iets om spul voor aan te schaffen: nuttig werk voor twee man en voordeel voor alle lopende bewoners! Ook daar heeft Nadjezjda een adresje voor gevonden in Minsk.

Ze vraagt ook of we 5 plastic tafeltjes kunnen kopen voor bedlegerigen zodat ze in bed kunnen eten.

Alle verbandmiddelen die ik meegebracht heb zijn nuttig en welkom. Alleen de spuiten – zonder naalden – van meer dan 20 ml zijn onbruikbaar. Gelukkig had ik maar 2 stuks meegenomen omdat ik er zelf m’n twijfels bij had.

’s Middags in Minsk gaan we naar het Rode Kruis. Zij hebben voor m’n humanitair visum gezorgd. We maken een afspraak voor volgende week dinsdagochtend 10 uur voor een verder gesprek, vooral over nadere samenwerking.

Weekend
Dit wordt besteed aan de registratie, die ons toch nog 3 uur kost, en wat rust. Er heerst in Minsk een hittegolf. Ik trek er nog even alleen op uit: anti-muggenspul dat ik Natasja op Tarasiki beloofd heb.

Na het weekend regent het af en toe.

We hebben onze tweede ontmoeting bij het Rode Kruis, waar we ontvangen worden door Olga Lukasjkova, hoofd internationale kontakten en Mikolai Andreev, 2e secretaris.
Ik heb kort toegelicht waar onze stichting voor staat en dat wij voor de papieren zorgen die Jan Kuijpers nodig heeft om zijn spullen voor (vooral) Sloetsk langs de douane te krijgen. Een samenwerkingsovereenkomst tussen het Rode Kruis en de Parels van Tarasiki zou een groot voordeel zijn.
Olga gaat op basis van onze samenwerkingsovereenkomst met Tarasiki een nieuwe tekst schrijven.

Mijn vraag is wat onze stichting voor het Rode Kruis kan betekenen?
Mikolai Andreev stelt dat er op hoog bestuurlijk nivo voldoende kontakten bestaan.
Wat ze zoeken zijn kontakten van praktische aard, met lokale Rode Kruisverenigingen in Nederland. Geen woorden, maar daden. Hij schetst iets van de kontakten en van het werk van het WR Rode Kruis in het algemeen. Hij noemt bijvoorbeeld de aktiviteiten van het Oostenrijkse Rode Kruis voor gehandicapte kinderen in Grodno, de wijkzusters die namens het Rode Kruis overal in WR werken, de organisatie Europa-Kinderhulp. In dorpen, maar ook in steden werkt het Wit-Russische Rode Kruis veel met ouderen en eenzamen.

Op het ogenblik hebben ze dringend behoefte aan:

  • een paard,
  • een scanner voor schildklier (bereik: 50.000 mensen) – Tsjernobyl sleept nog na,
  • draagbare apparatuur voor bloedtesten,
  • een minibus voor dit werk.

Wat ze niet nodig hebben zijn medicijnen.
We spreken af dat we volgende week weer kontakt hebben met Olga, die dan een CD met gegevens en als het lukt een voorstel voor de samenwerkingsovereenkomst klaar heeft.

Dan naar MedTechnika, zoals de naam al aangeeft, een firma die in medische apparatuur handelt. Ze hebben voor ons een fysioapparaat te koop. De zaak ligt aan de andere kant van de stad, tegenover de nieuwe Nationale Bibliotheek. Het apparaat wordt door de firma zelf naar Tarasiki gebracht en geinstalleerd.

Vervolgens de naaimachine. Margarita weet een goede winkel. Naaimachines met overlock bestaan niet. Ze hebben naaimachines die van alles kunnen, inclusief namaak-overlock en ze hebben overlock-machines die verder niks kunnen. De laatste kosten 1,3 miljoen of meer. Bellen met Tarasiki en we komen er uit: ze hebben liefst een naaimachine met namaak-overlock en veel andere funkties. Die kopen we en daarbij nog garen e.d. Om half 6 zijn we thuis met onze handel en begint het bellen om afspraken voor de volgende dag te maken.

We zijn naar Barauljany geweest. Daar moesten we het tweede fysioapparaat kopen. In een gebouw met daarin een aantal firma’s en één daarvan verkoopt ons apparaat. Ze blijken het in verschillende varianten te hebben en we bellen met Nadjezjda welke we moeten hebben. We betalen en krijgen het apparaat mee, met papieren en garantiebewijs. Het apparaat wordt, in tegenstelling tot het andere dat uit Moskou komt, ter plekke gemaakt. We gaan tevreden met het apparaat naar huis.

Dan de schoenlapperij, met bus 40 naar Nemiga en vandaar met de metro. We zoeken en vragen maar zelfs bij het plaatselijke postkantoortje weten ze niet waar gebouw B staat. Het kost ons ruim een half uur voordat we het eindelijk hebben. Onderin het gebouw is de winkel. We kopen zolen, garen, spijkers, lijm en verdunner en nog meer. Een leest hebben ze niet op voorraad, maar zondag komt er iemand die er een kan maken en daar zullen ze ons over opbellen. We krijgen nog een beetje extra garen kado en 15 kilo zwaarder gaan we weer naar buiten.

Op donderdag gaat Vladimir mee naar Tarasiki.
Op Tarasiki is een inspektie aan de gang: medici van her en der zijn druk in gesprek verplegend personeel. De direkteur Viktor Ivanovitsj hoeft daar niet steeds bij te zijn en hij ontvangt ons hartelijk.
Het gesprek met gaat eerst en vooral over hoe het best de papieren, schenkingsbrieven, in te vullen of op te stellen. Als een buitenlandse instantie, zoals onze stichting, dingen geeft gaan die in elk geval voor 4 weken het depot in. voordat er toestemming afkomt om ze te gaan gebruiken. Als een Wit-Russische privé persoon iets schenkt worden de spullen hooguit 2 weken opgeslagen. Vladimir zal dus de schenkingsbrieven op zijn naam zetten. Maar ik krijg wel een duidelijke ontvangstbrief.
Uiteindelijk vertrekken we met een verlanglijst onder leiding van een van de personeelsleden, Maksimova, naar Zjodina. In Zjodina kopen we vooral kleding, veel ondergoed en sportbroeken. Maar op een andere plaats ook spaden en veel spul voor Tatiana en haar dagbesteding.
Terug gaat alles – behalve de spullen voor Tatiana – het depot in. Vladimir schrijft z’n schenkingsbrief, en om 5 uur rijden we aan. Ik had een van de bewoonsters, Ljoebow beloofd douche-creme voor haar te kopen. In de winkel wist ik niet meer wat en heb ik sjampo gekocht en die kan ik niet meer vinden…. Ik beloof haar m’n best voor haar te doen en de volgende keer het goede mee te brengen.
De sjampo vind ik ’s avonds in m’n rugzak terug. Margarita heeft nog een nieuwe pot douche-creme staan die we zaterdag voor Ljoebow meenemen.

Op vrijdag ben ik om half 1 bij Vladimir op z’n kantoor. We maken de balans op van wat hij voor ons uitgegeven heeft, o.a. aan Engelse les, en wat hij voorgeschoten heeft. Zo zetten we de financieën weer recht.
We bellen met Nadjezjda over de lijst die ze gegeven heeft, om wat toelichting en volgorde.
Daarna spreken we af waar Vladimir achterheen zal gaan en wat rest is voor mij (en Margarita).

Naar bedtafeltjes voor Nadjezjda gezocht, maar niks gevonden.

Met Jan Schrurs afgesproken dat we heel vroeg naar Tarasiki zullen gaan.
Nadjezjda zal op zaterdagochtend aanwezig zal zijn.

Die zaterdag wordt een belangrijke dag.
Om 6 uur op. Ontbijt en om half 8 naar de Matrjosjka waar ze ons oppikken. Ze zijn Jan, Jozef en Ina (van de Pedagogische Universiteit, P.U.). Op het kamertje van Tatiana ontmoeten we Nadjezjda, en even later Anna.
Het is een heel interessant en inspirerend gesprek, vooral over wat er in de praktijk mogelijk is.
De afspraken zijn als volgt:

  • begin oktober videotraining, met verplegend personeel en een paar bewoners;
  • over totale kommunikatie;
  • eerste groep 6 à 8 personen.

Daarnaast gaat de P.U. proberen een ‘miracle day’ te organiseren, waarop de hele dag met de bewoners van allerlei aktiviteiten ondernomen zullen worden en die voor hun de topdag van het jaar zal worden.

 

Anna heeft een briefje met 2 adressen in Minsk voor vijverbekleding. De vijver wordt zo dat er niemand in kan vallen en verdrinken. Daar kunnen we gerust op zijn!
Beitels zijn nog steeds nodig, maar pas in het najaar begint ze die club weer.
De spullen van Marga die ik de vorige keer meegebracht heb zijn allemaal heel nuttig en in gebruik. Helaas is er geen tijd om even rond te kijken. Uit de grote kamer er naast klinken vreugdekreten: de ‘kleine’ Natasja is jarig. Ze wordt 26 en wordt net met stoel en al 26 keer de lucht in getild.
Ljoebow haar sjampo en douche-creme gegeven. Ze is er ontzettend blij mee.

Terug in Minsk gaan we eerst op zoek naar bedtafeltjes en 2 kleine tafeltjes voor de twee fysioapparaten. We vinden 1 bedtafeltje. Marga moet maandag bellen, dan weten ze of er meer geleverd kunnen worden.
Om goed half 3 zijn we thuis en drinken we thee.
De huisarts van Margarita zou komen. Hij wilde weleens met een Nederlander praten over ‘vrijheid’. Ik kijk er naar uit, maar helaas belt hij af: hij is van z’n werk ziek naar huis gegaan – koorts.
Het is fris en het regent af en toe. Op Tarasiki was het warmer en scheen de zon.

Zondag is grotendeel rustdag. Om 10 uur ontbijt. Het is warm, maar er dreigt af en toe een buitje.
Ik maak m’n berekeningen en samen met Margarita de planning voor morgen.
Vladimir komt ons om half 2 ophalen. We eten bij hem en Maryna. Het is ouderwets gezellig.

Maandag is de laatste volle werkdag. We hebben afgesproken dat ze uit Tarasiki met een busje hier komen, want dan kunnen ze de koelkast waar Nadjezjda om gevraagd heeft meteen ophalen. We hebben die zaterdag een mooie gezien en zelf goedgekeurd. Er zit zoals gevraagd een diepvrieskastje bovenop. De kast is bestemd voor de medische afdeling om bepaalde medicijnen en apparaten in te bewaren. Bovendien kunnen er bloedmonsters e.d. in bewaard blijven.
Met het busje kan dan ook de lap zeil voor de vijver mee, als we daar een adresje voor kunnen vinden, want de adressen die Anna opgegeven heeft hebben helemaal geen zeildoek.
Als we dan ook nog de leest hebben kan alles tegelijk naar Tarasiki.
Na veel gebel blijkt het busje pas morgenochtend te kunnen komen. Ze beloven dan om 10 uur in Minsk te zijn. Dat is wel de dag dat ik ’s middags op de trein moet!

Margarita gaat naar de Doe-het-zelf-winkel bij de bushalte en komt met een paar catalogi terug. Daar vinden we adressen voor vijverdoek in en na een paar telefoontjes hebben we er eentje, redelijk dicht bij: in Navinki. Ze hebben vijverdoek en wel van zulke afmetingen dat die niet gelijmd hoeft te worden. Dat scheelt een hoop geld, want lijm en verdunner zijn prijzig.
Dan telefoon met Medtechnika. Ze hebben tafeltjes en kunnen het ontsmettingsapparaat leveren waar Nadjezjda om gevraagd heeft.
Olga belt: ze heeft de CD klaar, maar het samenwerkingskontrakt tussen het Rode Kruis en Parels van Tarasiki nog niet.
Het is 11 uur en we gaan eerst naar het Rode Kruis de CD ophalen. Olga zal de tekst van de samenwerkingsovereenkomst later mailen. Ondertekening kan ook op afstand en het getekende exemplaar kan gescanned en verstuurd worden.

Naar Medtechnika. We kopen het ontsmettingsapparaat en 2 tafeltjes. Wel eerst gebeld met Nadjezjda om te weten of de tafeltjes van metaal en glas mogen zijn.
De spullen zullen door Medtechnika afgeleverd worden; maar het apparaat niet verder dan Barysau. Het is nogal groot en ze moeten het zelf in Barysau af komen halen.

Om de hoek tikken we nog eenzelfde bedtafeltje op de kop als de vorige.
Om 10 voor 4 zijn we weer thuis en drinken we thee en maken de planning voor morgen. Die zit heel strak in elkaar. Een schenkingsbrief op naam van Margarita gemaakt, zodat het spul niet te lang in de opslag hoeft.

Dinsdag zou eigenlijk een rustige dag moeten zijn omdat ik ’s middags vertrek. Wit-Russische planningen lopen echter vaak anders.
Om 10 uur een belletje: Zjenja is in Minsk. Wij naar de Matrjosjka. Om kwart voor 11 komen zij er aan, met een oud ziekenbusje.
De koelkast in de winkel tegenover de Matrjosjka hebben we in 3 minuten uitgezocht, maar het kost ze daarna 35 minuten om hem tevoorschijn te halen uit het magazijn en te testen. Intussen kopen we voor Zjenja z’n kerkgangers een theromoskan. Vladimir heeft het bedtafeltje gebracht. Hij komt me vanmiddag naar het station brengen.

Als de koelkast eindelijk in het busje gepast is gaan we naar Navinki. Een eindje voorbij het klooster in een zijweg rechts staan een paar huizen achter muren. Een ervan is ons adres. Het ziet er allemaal een beetje vreemd uit. De lap lijkt ons prima en we kopen hem. Ik vraag ze nog wel de rekening nog eens over te maken, want ik wil er wel het juiste bedrag op.
Zjenja en chauffeur rijden meteen met de spullen terug naar Tarasiki.
Margarita en ik zijn om half 1 thuis.

Om 20 voor 3 is Vladimir er. Het regent als we op het perron komen.
Ik beland in een Russisch rijtuig en deel de coupé met Lilia uit Lida die al 15 jaar in Zuid-Duitsland woont met haar Duitse man.
De Poolse douane is nog nooit zo gemakkelijk geweest.

De reistijden van deze trein zijn wel gunstig: de wielen zijn gewisseld en je zit in Polen als het bedtijd wordt: 10 over 11 (WR tijd, 10 over 10 Ned. tijd) maken we ons bed op en we slapen behoorlijk goed. Om half 6 onze tijd sta ik op.
Het overstappen in Berlijn is geen enkel probleem. Een trein eerder was ook geen probleem geweest.
Ik kom uiteindelijk precies om 5 uur in Eindhoven aan, waar Maria me op wacht.
Om kwart voor 6 stappen we in Zeelst ons eigen huis binnen.