Juni 2014

Verslag van de reis van 11 juni – 16 juni 2014 

Nadat ik in 2012 twee keer voor de Stichting Parels van Tarasiki naar het internaat was geweest en een bezoek vorig jaar door omstandigheden door onze Stichting niet gelukt is, werd het weer hoog tijd dat ik weer richting Minsk zou vertrekken.
Op woensdag 11 juni was het dan zover. Het vliegtuig vanuit Schiphol vertrok wat later dan gepland, maar de vlucht ging verder voorspoedig.
Wederom mocht ik bij Ina, mijn tolk, gastvrij verblijven. Dat is toch iedere keer weer heel bijzonder!

De volgende dag, donderdag dus, vertrokken we richting Tarasiki. In het internaat werden we hartelijk onthaald door Viktor, de directeur. Daarna volgde een gesprek over de stand van zaken in het internaat. Ik kreeg ook daar de bevestiging dat Nadjezjda (de psychiater) en Larissa (de hoofdverpleegkundige) er niet meer werkzaam zijn. Dat is een ontzettend groot verlies voor het internaat, aangezien zij beiden een enorm warm hart voor de bewoners hadden. Ze worden dan ook gigantisch gemist! Nadjezda werd door vele bewoners zelfs ‘mama’genoemd, waarmee de bewoners heel wat zeggen aangezien een letterlijke mama in veruit de meeste gevallen ontbreekt in hun levens. Het is voor ons onbegrijpelijk dat dit gebeurd is, maar we moeten voor de parels van Tarasiki verder in de gegeven situatie. Persoonlijk vind ik het erg verdrietig dat ze weg zijn, ook vanwege de goede verstandhouding die er tussen ons en hen was.

Van Viktor hoor ik vervolgens dat er nu een nieuwe arts werkzaam is, alsmede een nieuwe hoofdzuster. De directeur riep hen naar het kantoor aangezien ik wat vragen had i.v.m. het project van ZZG. Deze organisatie is eerder via onze stichting werkzaam geweest in het internaat i.v.m. de installatie van een snoezelruimte en de training voor het gebruik ervan. Door hen gefinancierd.
Tijdens de kennismaking en de bespreking gaf de arts me een lijst met benodigde medicijnen.
We zijn blij dat ze welwillend zijn om mee te werken aan het nieuwe project. Ondanks het feit dat we Nadjezda en Larissa zullen missen, ben ik ervan overtuigd dat deze mensen positief staan tegenover onze stichting en ik zie uit naar verdere samenwerking. Ze vertelden ook dat ze méér mensen naar de snoezelruimte willen krijgen. Voor velen is het nog een onbekend terrein. Wellicht kan de nieuwe trainingsweek in december/januari daartoe bijdragen.

Het gesprek wordt afgerond en we gaan samen met de directeur richting ruimte naast de sport/fysiozaal. Deze zaal wordt veelvuldig gebruikt en het is werkelijk fantastisch om te zien wat dat teweegbrengt bij talloze bewoners. Zo heb ik Sasja (spastisch en altijd half liggend in een rolstoel) er triomfantelijk op een hometrainer zien fietsen. Zijn geweldige big smile sprak boekdelen: Super!! Hij kan onmogelijk lopen, maar op deze manier kan hij voorzichtig zijn beenspieren trainen. Het is niet alleen goed vanwege het lichamelijke aspect, maar voor vele bewoners echt een lichtpunt in hun wekelijkse sleur.
Een andere Sasja (ja velen hebben dezelfde voornaam) traint in zijn vrije tijd het sportteam. Ik heb graszaad gekocht, zodat er i.p.v. een zandveld in de toekomst op een grasveld gespeeld kan worden. Je zou kunnen zeggen dat het toch echt niet nodig is om daar mee bezig te zijn, maar het heeft een zeer positieve uitwerking op de mannen van het voetbalteam en hun supporters. En een beetje “aanzien” doet niemand kwaad: in plaats van de vergetenen te zijn, tellen ze ineens volop mee.

het voetbalteam
Onze Stichting PvT sponsort ze zodat ze kunnen deelnemen aan de jaarlijkse wedstrijden die in Wit-Rusland worden gehouden. Dit jaar zijn ze zelfs 3e geworden in de pre-selectie voor de Paralympics!! Viktor, de directeur, liet me tijdens het gesprek heel trots de officiële uitslagen zien, compleet met de medailles die daarbij uitgereikt zijn. Prachtig!!

Zo komt het internaat Tarasiki langzaam maar zeker op de kaart. Zo’n 7 jaar geleden, wisten weinig mensen van het bestaan van het internaat, maar gelukkig is dat echt aan het veranderen – en terecht.

Even terug naar de ruimte naast de sport/fysiozaal: er wordt gevraagd of we niet mee willen helpen om de ruimte zo in te richten dat men zich daar kan omkleden en douchen na het gebruik van de zaal. Het honk is in ruwe staat, vloer ligt open, muren idem dito, plafond half afgewerkt.
Van Vasilij ontvang ik A-4tjes waarop de prijzen staan van de restauratie en materiaal sanitair, kasten e.d. Alleen vloeren, muren zonder sanitair en kasten: 800 euro. Ik noteer alles en vertel dat er eerst overleg met de rest van het bestuur moet plaatsvinden. In principe doen we nl. niet meewerken aan bouwwerkzaamheden.

Na het bezoek en wat contacten her en der in het internaat is het helaas alweer tijd om te vertrekken. Ina en ik vertrekken richting Barisow, de eerstvolgende stad, waar we voortreffelijk verwelkomd worden door Sasha en Katja. We hebben heerlijk gegeten en geslapen.
De volgende dag snel naar de bank, dan inkopen doen: Graszaad, spullen voor enkele bewoners. Op het internaat aangekomen drinken we eerst thee en horen we dat het de dag van de gezondheidszorg is. We boffen dus want ’s middags volgt er een speciale feestmiddag in de grote zaal.
Inmiddels zit ik in de grote zaal op de eerste rij, naast Viktor. We kijken naar een feestelijk versierd podium en speciaal voor deze gelegenheid geklede Sasja en een andere collega. Ze vertellen grappige en serieuze anekdotes over verschillende personeelsleden die vervolgens een aandenken krijgen. De ene neemt het wat schoorvoetend aan, verlegen zelfs en de ander met een opgeheven hoofd. Tussendoor wordt er naar hartelust gezongen. Er wordt volop opgetreden door de personeelsleden en ook laten enkele bewoners zich niet onbetuigd en zingen en dansen alsof hun leven er van af hangt. Niet onverdienstelijk overigens. Ontroerend om te zien … Kortom een geslaagde feestmiddag.

Dan nog iets over Zjenja en Jana, bekend uit vorige verslagen. Ze zijn al jaren werkzaam in het internaat. Toen we voor het eerst in het internaat kwamen en bleven slapen, werd ik aangenaam verrast doordat ik gewekt werd door liederen die gingen over God. In de grote zaal zag ik toen heel wat mensen. Zjenja en Jana verzorgden 6 x per week ‘s morgens om 7 uur een ‘dienst’ waarbij ze de film over het leven van Jezus op een groot scherm lieten zien en er af en toe iets over vertelden op een manier zodat de bewoners het konden begrijpen. Het werd afgewisseld met een aantal liederen die een glimlach op de gezichten van de bewoners tevoorschijn haalden, omdat de woorden spraken over hoop, vreugde in verdriet, kracht in zwakheid, troost. Voor de meeste mensen die kwamen gaf de dienst een sprankje hoop en ze keken er enorm naar uit!
Helaas zijn deze bijeenkomsten een aantal jaren geleden verboden. Iets wat mijns inziens onbegrijpelijk is. Zeker aangezien er niemand slechter van is geworden, sterker nog, ze brengen alleen goeds voort. Dat er nog steeds geen toestemming meer is voor het houden van de diensten die voorheen morgens gehouden werden in de grote zaal, is werkelijk een heel groot gemis! Gelukkig mogen Zjenja en Jana in het voorste gedeelte van het clubgebouw, heeeeeeel erg vroeg, nog voordat hun eigen werk begint, een uurtje wat laten zien van de film van Jezus en er iets van vertellen tijdens bijbelstudie elders in een klein kamertje.
Wat zou het toch geweldig en bijzonder mooi zijn als deze diensten in de grote zaal teruggegeven werden, want het is een ongelofelijk mooi geschenk voor vele bewoners!! Dus om überhaupt de kans te krijgen om nog iets te kunnen betekenen voor de bewoners, moeten Jana en Zjenja op een verschrikkelijk vroeg tijdstip op pad om dit te doen. Alle respect en waardering waard!

Van Jana hoorde ik dat ze heel veel last heeft van haar botten en ook heeft ze steeds terugkerende angina. Ook hebben ze bijna al haar kiezen moeten trekken, alleen kan ze een gebitsprothese niet betalen … Jana heeft een botziekte waardoor ze vele vergroeiingen heeft. Voorheen fietste van haar woonplaats Borisow naar Tarasiki, maar door de helse pijnen die ze nu heeft, kan zedat niet meer. Ze vertelde dat haar rug en voeten zeer pijnlijk zijn. Ze loopt nu vanaf haar woonplaats naar het internaat!! Onvoorstelbaar, maar waar! Als ze me haar voeten laat zien, schrik ik enorm! Van een artsen-echtpaar uit onze gemeente ontving ik voor Jana, specifiek kwalitatief goede antibioticumkuren en een aantal potten met goede multivitaminen.

Na de feestmiddag delen we de meegenomen presentjes uit aan vele bewoners die helemaal verrukt zijn en het ontvangene koesteren alsof het een grote schat is.

Dan is het alweer tijd voor vertrek en samen met een lijst van medicijnen (door de arts opgeschreven) en dito voor sportspullen vertrekken we richting Minsk. Het afscheid is altijd verdrietig, het duurt zo lang dat je elkaar weer ziet …

In Minsk gaan Ina en ik samen op zaterdag verschillende sportzaken af waar we de sport(rug)tassen en 3 paar sportschoenen willen kopen. Uiteindelijk kunnen we ze voor een betere prijs in een groothandel aanschaffen. Verder doen we verschillende apotheken aan om de spullen van de lijst te kopen. Echter zonder succes. De gevraagde hoeveelheden zijn niet voorradig. Zo snel mogelijk gaan we proberen om de gevraagde artikelen via de arts aan te schaffen, als het dit keer niet lukt dan de volgende keer. I.v.m. de gevraagde hulp voor de kleedruimte besluit ik niet te handelen en af te wachten wat we als bestuur daar verder mee moeten. Zorgvuldigheid is immers geboden.

Zondag is alweer de laatste dag dat ik in Wit-Rusland ben en op maandag vertrek ik weer naar Nederland.